Super User

Super User

სამშაბათი, 15 მარტი 2016 10:53

თამარ კანთელაძე

რეაბილიტოლოგი, მასაჟისტი

სამშაბათი, 15 მარტი 2016 10:52

ვოლფგანგ მაიერი

აკოპრესურის სპეციალისტი

სამშაბათი, 15 მარტი 2016 10:49

ალა როგოვა

რეაბილიტოლოგი, მასაჟისტი

სამშაბათი, 15 მარტი 2016 10:33

ანთროპოსოფიული მედიცინის არსი

სტატიის ავტორი: თამარ ვაშაკიძე, პედიატრი - ოჯახის ექიმი

 

(კონფერენციაზე „ანთროპოსოფიული მედიცინის სალუტოგენეზური პრინციპები“ წაკითხული მოხსენების რეფერატი)

ანთროპოსოფიული მედიცინა კლასიკური მედიცინის ანთროპოსოფიული თვალსაზრისით განვრცობას წარმოადგენს. “ანთროპოსოფია” ბერძნული სიტყვაა (“ანთროპოს” - ადამიანი, “სოფია” - სიბრძნე), ანუ სიბრძნე ადამიანის შესახებ. ეს არ არის ალტერნატიული მედიცინა, არამედ ეყრდნობა კლასიკურ მედიცინას და განავრცობს მას.

 

ანთროპოსოფიულად განვრცობილი მედიცინის ამოსავალი არის ის, რომ დედამიწა, ბუნება და ადამიანი უძველეს წარსულში ერთ მთლიანობას წარმოადგენდა. განვითარების საერთო გზაზე თანდათანობით მოხდა მინერალების, მცენარეების და ცხოველების ამ მთლიანობიდან გამოყოფა, გამოცალკევება, ისე, რომ დღეს ადამიანის წინაშეა ბუნების სამყარო (დაღმავალი ევოლუცია). მაგრამ ბუნების ყველა საუფლოს შემორჩა თავისი უძველესი მიმართება ადამიანთან. ძალიან მოკლედ მოგახსენებთ თითოეულ მათგანზე: მინერალური სამყარო: მატერიალური, აწონვადი, გაზომვადი, ხილულია, არსებობს და დაკვირვება შესაძლებელია სივრცეში, ექვემდებარება დედამიწის მიზიდულობის ძალას.

მისი მონათესავე და იგივე მახასიათებლების მქონე არის ადამიანის ფიზიკური სხეული.

 

მცენარეთა სამყარო: გარდა მინერალურისა, აქვს სიცოცხლე, ნივთიერებათა ცვლა, (ასიმილაცია-დისიმილაცია), აღმოცენების, ზრდა-განვითარების, გამრავლების, კვდომის უნარი. ახასიათებს ციკლური, რიტმული პროცესები, რისი დაიკვირვებაც დროშია შესაძლებელი.

მისი მონათესავეა ადამიანში ფიზიოლოგიური პროცესები, ნივთიერებათა ცვლის და გამრავლების უნარი, რაც არაგაზომვადი, არაშეხებადია. პირობითად მას სასიცოცხლო სხეული ან სასიცოცხლო ძალა შეიძლება ვუწოდოთ.

 

ცხოველთა სამყარო: გარდა ზემოთ განხილული ორი დონისა, ხასიათდება შეგრძნებების, ინსტინქტების, გრძნობების, გადაადგილების უნარის განვითარებით, აქ ჩნდება შინაგანი სივრცე, ღრუ ორგანოები. ცხოველთა საუფლო მაღალ საფეხურს წარმადგენს მცენარეებთან შედარებით.

 

მისი ანალოგიურია ადამიანის სამშვნველი (душа, Seele, Soul), ზოგადად შეგრძნებები და გრძნობები, რასაც პირობითად გრძნობადი სხეულიც შეიძლება ვუწოდოთ.

 

... და მეოთხე დონე, რაც ადამიანს გამოყოფს და განასხვავებს ზემოთჩამოთვლილი საუფლოებისაგან, არის მისი “მე”, მისი ცნობიერება, აზროვნების, მეტყველების, შემოქმედების უნარი, რითაც ის ხდება ინდივიდუალური არსება. “მე” განმსჭვალავს ყველა ზემოთ ჩამოთვლილ დონეს. ხატოვნად რომ ვთქვათ, ის არის დირიჟორი მთელი ამ ორკესტრისა.

ჯანმრთელ ადამიანში ეს ოთხივე წევრი ჰარმონიულ ურთიერთდამოკიდებულებაშია.

ექიმის და პაციენტის ურთიერთობა, რა თქმა უნდა, იწყება პირველი შეხვედრით. ექიმი ახდენს ინტენსიურ დაკვირვებას: თუ როგორ შემოდის პაციენტი ოთახში, როგორ მოძრაობს ის სიარულის დროს, როგორ საუბრობს.

 

რასაკვირველია, ძალიან მნიშვნელოვანია სუბიექტური და ობიექტური გამოკვლევებით მიღებული ინფორმაცია. ამას ემატება ლაბორატორიულ-ინსტრუმენტული კვლევის შედეგები.

 

ექიმი ცდილობს შეძლებისდაგვარად ორგანოთა ყველა სისტემაზე შეიქმნას წარმოდგენა. რის შედეგადაც ფიზიკურზე და ნაწილობრივ სასიცოცხლო სხეულზე იღებს ინფორმაციას.

 

ავადმყოფობისა და ცხოვრების ანამნეზის შეგროვების დროს ნაწილობლივ გვეძლევა ინფორმაცია გრძნობად სხეულზეც, რადგან აქ ჩნდება პაციენტის სუბიექტური განცდები ავადმყოფობასთან და სოციალურ გარემოსთან მიმართებაში.

 

ადამიანის რთული ორგანიზმის ყოველ ასპექტს მოეძებნება შესაბამისობა ბუნებაში, ავადმყოფობაც ხომ ბუნებრივი პროცესია (რაც არასწორ ადგილას ან არასწორ დროს ხორციელდება), ამიტომაც ბუნებიდან აღებული, სწორად შერჩეული ნივთიერება შეიძლება ამა თუ იმ ავადმყოფური პროცესის დაძლევის სურათხატი იყოს ბუნებიდან და სამკურნალოდ იქცეს ადამიანისთვის.

 

ანთროპოსოფიულად განვრცობილ მედიცინაში ადამიანის ორგანიზმი პირობითად სამ ფუნქციონალურ სისტემად იყოფა.

1. ზედა - ნერვულ-გრძნობადი სისტემა, სადაც აზროვნების, ცნობიერების პროცესები ხორციელდება და ც.ნ.ს. და გრძნობის ორგანოებია თავიანთი ფუნქციონირებით წარმოდგენილები. ამ პოლუსში, დამეთანხმებით, ძალზედ მცირედია, თითქმის არ არსებობს რეგენერაცია, ნივთიერებათა ცვლა, ყველაფერი ნატიფად არის ფორმირებული. უფრო სტატიკური პოლუსია, მისი ქმედება ვრცელდება მთელს ორგანიზმზე და ეს ქმედება უპირატესად დამშლელია.

 

2. ქვედა - ნივთიერებათა ცვლის და კიდურთა სისტემა, რაც არაცნობიერი ნებისა და მოქმედების სფეროა. აქ მეტია დინამიკა, აღმშენებლობა, რეგენერაცია, ეს პოლარულია ნერვულ-გრძნობადი ქმედებების (აქ უფრო მეტად ანთებადი პროცესების ხასიათია წარმოდგენილი, საპირისპიროდ ზედა პოლუსისგან, სადაც უპირატესად სკლეროზული ხასიათის პროცესებია წარმოდგენილი).

 

3. შუა სფერო - რიტმული სისტემა, გულ-ფილტვის ქმედება. გულისცემა, პულსი და სუნქვა, რაც ზედა და ქვედა ურთიერთქმედებათა ამსახველი და გამაწონასწორებელია, ჯანმრთელობის სადარაჯოზე დგას. “შინაგანი ექიმია”, როგორც ეს თავის დროზე აღნიშნა პარაცელსმა. რომელიმე პოლუსის გადაჭარბებული ქმედება ავადმყოფობის გამომწვევია. ქვედას სიჭარბე - ანთებებისკენ მიდრეკილებას, ხოლო ზედას სიჭარბე - სკლეროზულ პროცესებს იწვევს. პოლარობებისა და შუის პრინციპი გათვალისწინებულია ცალკეული ორგანოების შემთხვევაშიც. (მსურს ხაზი გავუსვა იმას, რომ ეს დაყოფა პირობითია, ეს ქმედებები მთელს ორგანიზმზე ვრცელდება და ავსებს ერთმანეთს). ანთროპოსოფიულად ორიენტირებული სამკურნალო ხელოვნება ადამიანს ეხმარება დარღვეული წონასწორობის აღდგენაში. მკურნალობის ეს მეთოდი ორიენტირებულია მთლიან ადამიანზე, რომელიც წარმოადგენს განუმეორებელ ინდივიდუალობას თავისი ბიოგრაფიით, სოციალური კავშირებითა და ჯერ კიდევ გამოუყენებელი შესაძლებლობებით. ავადმყოფობა ადამიანს მხოლოდ კი არ ზღუდავს, არამედ აძლევს განვითარების შანსს, საშუალებას დაფიქრდეს თავის ცხოვრებაზე და რაიმე შეცვალოს მასში. ამიტომაც ექიმი მხოლოდ ავადმყოფობის მკურნალობით კი არ შემოიფარგლება, არამედ თანადგომას უწევს პაციენტს შემდგომი ცხოვრების ფორმირებაში. მკურნალობის დროს, განსაკუთრებით ბავშვებთან, უპირატესობა ენიჭება ბუნებრივ სამკურნალო საშუალებებს, საჭიროების შემთხვევაში ასევე გამოიყენება კლასიკურ მედიცინაში მიღებული პრეპარატებიც. განსაკუთრებით მწვავე, გადაუდებლელი ინტენსიური თერაპიის აუცილებლობის დროს, რა თქმა უნდა ბაზისურია ქიმიური მედიკამენტები, მაგრამ მათ გვერდით შესაძლებელია ანთროპოსოფიული სამკურნალო საშუალებების გამოყენება, რაც ამცირებს ქიმიური მედიკამენტების არასასურველ თანამოვლენებს. სინთეზური მედიკამენტები გამოიყენება ასევე ისეთი ქრონიკული ავადმყოფობების დროს, რომლებიც ჩანაცვლებით თერაპიას მოითხოვს, მაგ. ინსულინდამოკიდებული დიაბეტი, ან ონკოლოგიური დაავადებები. ამ უკანასკნელის დროს არაჩვეულებრივად დამხმარეა ანთროპოსოფიული სამკურნალო საშუალებების პარალელური გამოყენება. ხშირად ბევრად ეფექტურია კომბინირებული მედიკამენტური თერაპია.

 

მხოლოდ მედიკამენტი არ იძლევა ადამიანის არსების ყველა ნაწილზე ზემოქმედების საშუალებას, ამიტომაც ძალიან მნიშვნელოვანია მკურნალობაში და ასევე ზოგჯერ დიაგნოსტიკაშიც დამხმარე თერაპიების გამოყენება, რომელთა საშუალებითაც შესაძლებელია სასიცოცხლო ძალებზე და სამშვინველზე მეტი ინფორმაციის მიღება და მათზე უშუალო თერაპიული ზემოქმედება (ავადმყოფობათა უმრავლესობის მიზეზი ხომ სწორედ აქ ძევს). გარდა ამისა, დამხმარე თერაპიების წყალობით მედიკამენტების ქმედების ეფექტიც საგრძნობლად მატულობს. თერაპიის განსაკუთრებულ სახეს წარმოადგენს “სამკურნალო ევრითმია” - ეს მოძრაობითი თერაპიაა, რაც სასიცოცხლო ძალებზე მოქმედებს, აღძრავს თვითგანკურნების პროცესებს და ხელს უწყობს მთელი ორგანიზმის ჯანმრთელ ფუნქციონირებას.

 

შემდეგი დამხმარე მეთოდია “ხელოვნებითი თერაპია”:

- “მუსიკით თერაპია”

- პლასტიკური ფორმირება თიხაში, ფერში, გრაფიკაში მუშაობა.

პაციენტის მიერ შესრულებულ თავისუფალ ნამუშევარში და ასევე ევრითმიულ მოძრაობაში უკეთ ვლინდება მისი პრობლემები.

 

კომპლექსურ მკურნალობაში მნიშვნელოვანია მრავალფეროვანი ფიზიოთერაპიული ღონისძიებები: რიტმული შეზელვა, რიტმული მასაჟი, ზეთის დისპერსიული აბაზანები და სხვა გარეგანი პროცედურები.

მედიკამენტურ მკურნალობასთან ერთად დამხმარე თერაპიების გამოყენებაც მოწოდებულია ადამიანის თვითგანკურნების ძალების გასააქტიურებლად, პაციენტიც აქტიურად ერთვება მკურნალობის პროცესში. მის ირგვლივ შემოკრებილი თერაპიული წრე ზრუნავს მისი სხეულისა და სულის სიმრთელეზე და მათ ჰარმონიულ ერთობაზე.

 

ანთროპოსოფიული მედიცინა გასული საუკუნის 20 -იან წლებში აღმოცენდა, მედიცინის დოქტორ იტა ვეგმანის ანთროპოსოფიის ფუძემდებელ დოქტორ რუდოლფ შტაინერთან თანამშრომლობით.

 

1921 წელს შტუტგარტში (გერმანია) და არლესჰაიმში (შვეიცარია) გაიხსნა კლინიკურ-თერაპიული ინსტიტუტები ფარმაციული ლაბორატორიებით. განვითარების პროცესში მოხდა ფარმაციული ნაწილების გამოყოფა დამოუკიდებელ, მედიკამენტების მწარმოებელ ფირმებად - “ველედა” და “ვალას” სახელწოდებით. დღესდღეისობით არსებობს კლინიკები, სანატორიუმები, სამკურნალო სარეაბილიტაციო ცენტრები, ასევე განყოფილებები საუნივერსიტეტო კლინიკებში გერმანიაში, შვეიცარიაში, შვედეთში, ჰოლანდაში, იტალიაში, აშშ-ში, ბრაზილიაში, ასევე ამბულატორიის ტიპის სამკურნალო პროფილაქტიკური ცენტრები, მცირე მასშტაბით მედიკამენტთა წარმოებით ევროპის უმრავლეს ქვეყანაში და ასევე ჩრდლო და სამხრეთ ამერიკაში, რუსეთში, საქართველოში, ეგვიპტეში, იაპონიაში, ავსტრალიასა და ახალ ზელანდიაში.

 

ანთროპოსოფიულად განვრცობილი მედიცინით ყველგან და ასევე საქართველოშიც მხოლოდდამხოლოდ აპრობირებული ექიმები მუშაობენ. გამომდინარე იქიდან, რომ თერაპიული ქმედება ადამიანის მთლიანობაზეა ორიენტირებული, პროფილი ზოგადი და ფართოა.

სტატიის ავტორი: ლალი ანდრიაშვილი მედ. დოქტორი, ოჯახის ექიმი

 

ადამიანის სხეულის წონაზე გავლენას ახდენს მრავალი ფაქტორი: ასაკი, სქესი, მემკვიდრული განწყობა, ცხოვრების წესი, დაავადებებისადმი მიდრეკილება, კონსტიტუცია და სხვა.
სხეულის წონა გამოითვლება ფორმულებით, რის მიხედვითაც არსებობს ჭარბი და მცირე წონის ოპტიმალური ზღვრები ასაკიდან და სქესიდან გამომდინარე. ამ ოპტიმალური ზღვრიდან გადახრა ხშირად არა მარტო ესთეტიკური, არამედ სამედიცინო პრობლემა ხდება, ვინაიდან იგი უხშირესად გარკვეული დაავადებების რისკი და წინაპირობაა.

 

არსებობს ჭარბი წონის კორექციის მრავალი აპრობირებული მეთოდი, მაგრამ ამ პრობლემამ მთელი მსოფლიო მოიცვა, მისგან გამომდინარე სამედიცინო ხარჯები კი კოლოსალურად იზრდება.
იმ მრავალ მიზეზთა შორის, რომელიც ჭარბ წონას განაპირობებს, უმნიშვნელოვანესია ცხოვრების წესი და კვების კულტურა.

 
კვების მეცნიერებაში არ არსებობს დოგმები. აუცილებელია პაციენტის პრობლემის გაანალიზებით, კონსტიტუციონალური ტიპის და კვების ჩვევის გათვალისწინებით, ინდივიდუალური კვების სქემის შემუშავება, რაც ექიმის პრეროგატივაა. ადამიანის კვების გარკვეულ რეჟიმსა და რაციონს დიეტა ეწოდება. რადგან დიეტეტიკა დგას საკვებსა და სამკურნალო საშუალებას შორის, ამიტომ მისი დანიშვნა უნდა ითვალისწინებდეს მრავალ ფაქტორს, ინდივიდუალური პრობლემიდან და ცხოვრების წესიდან გამომდინარე, არსებული დიეტური სქემებისა და მაგიდებისგან განსხვავებით, რომლებიც მხოლოდ დაავადებას ან რომელიმე კონკრეტულ პრობლემას ითვალისწინებს.

 
დღევანდელი საბუნებისმეტყველო მეცნიერება ადამიანში მიმდინარე პროცესებს ხსნის მხოლოდ ფიზიკალური მეთოდებით, ამიტომ სამკურნალო დიეტების შერჩევაც მხოლოდ ამ მეთოდს ემყარება. მაგრამ საკვები სუბსტანციები და მათი დინამიკა (გარდაქმნა) ადამიანის ორგანიზმში არის უფრო მეტი, ვიდრე ეს ფიზიკური მეთოდებით იხსნება. დიდი მნიშვნელობა ენიჭება საკვების შემადგენლობას, მისი მომზადების და მიღების წესს, პაციენტის ფიზიკურ და სულიერ მდგომარეობას, კვების მიკროსოციალურ და ინდივიდუალური კულტურას.


საკვები საშუალებები შეიცავს ცილებს, ცხიმებს, ნახშირწყალებს, ვიტამინებს, მინერალებს და წყალს.
ცილებს უმეტესად შეიცავს - ხორცის და რძის პროდუქტები.
ცხიმებს - კარაქი, მარგარინი, ზეთი, არაჟანი, ცხიმიანი ხორცი.
ნახშირწყლებს - პურ-ფუნთუშეული, ხილი და ბოსტნეული.
ნახშირწყლები ადამიანის ორგანიზმში მონაწილეობას ღებულობს მეტყველების და აზროვნების უნარის ჩამოყალიბებაში.
ცილოვანი პროდუქტები: რძე და რძის ნაწარმი ხელს უწყობენ ადამიანის ზრდას და აღმშენებლობას.
ცხიმს დიდი მნიშვნელობა აქვს ორგანიზმში სითბოს პროდუქციასა და შემოქმედებით აქტივობაში.

 

საკვები საშუალებები უქმნის ადამიანს ფიზიკურ საყრდენს მიწაზე, მაგრამ დღევანდელი საკვები საშუალებების მოყვანა დამუშავებაში მზარდი ქიმიზმი, საკვები პროდუქტების ღირებულებას ამცირებს, ამიტომ მატულობს ავადობა. მისგან თავის დაცვა შესაძლებელია საკვები საშუალებების სწორად შერჩევითა და შესაბამისი მომზადება – დამუშავებით. ასევე უდიდესი მნიშვნელობა ენიჭება საკვების რაოდენობას, ჯერადობას და რიტმულობას. თითოეული საკვები საშუალება ადამიანში გარკვეულ ცვლილებებს გადის, ამ პიროვნების შესაბამისი სუბსტანციების ასაგებად.

 

“გაადამიანურებული სუბსტანციები“ ადამიანს აძლევს შესაძლებლობას, დღის განმავლობაში იყოს აქტიური და შემოქმედებითი.
როგორც ცნობილია, ადამიანი სამგვარად უკავშირდება თავის გარემომცველ სამყაროს: გრძნობადი შთაბეჭდილებებით, სუნთქვით და კვებით. საკვები საშუალებებით ადამიანს სამყარო შემოაქვს &ნბსპ;შიგნით და საჭმლის მომნელებელი სისტემის საშუალებით ინელებს მას. მონელება ნიშნავს ნივთიერების გარდაქმნას ადამიანის შესაბამის სუბსტანციად, ამიტომ არ არსებობს ორი ერთნაირი ნაკვებობის ადამიანი, როგორც არ უნდა მსგავსი საშუალებებით იკვებებოდნენ ისინი, მხოლოდ ინდივიდუალობის გათვალისწინებით არის შესაძლებელი კვების საიდუმლოებაში წვდომა. ერთის მხრივ ადამიანს კვებავს მიწიური საკვები ნაკადი კვების პროდუქტების სახით, მაგრამ ჩვენ ასევე ვღებულობთ გარემოდან გრძნობად შთაბეჭდილებებს, რისი საშუალებებითაც ვქმნით ჩვენს იდეალებსა და იდეებს და ვანხორციელებთ ჩვენს ქმედებებში, შემოქმედებაში, რითაც იქმნება კულტურა. თუკი ჩვენი შემოქმედება სამყაროში მიმდინარე კანონზომიერებების ანარეკლია, მაშინ ის ჭეშმარიტი ხელოვნებაა, მაშინ ასრულებს კულტურა თავის ჭეშმარიტ როლს. მაშინ სამყაროსეული აზროვნება გადმოიცემა ადამიანის საშუალებით, ანუ თუკი ადამიანი მოქმედებს სამყაროსეული აზროვნების შესაბამისად, მას ასაზრდოებს კოსმიური კვების ნაკადი, რასაც აღმშენებლობითი გამაჯანსაღებელი ხასიათი აქვს.

 
განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია მოზარდებში საკვები საშუალებების სწორი შეთავაზება, რადგან მზარდი ქიმიზმი და ვირტუალურ სამყაროსთან ურთიერთობა ( კომპიუტერი, ვიდეო-აუდიო ეფექტები) დაავადების ტენდენციებს აძლიერებს, რაც სწორი კვებით შესაძლებელია ჩავანაცვლოთ.


კვების ცალმხრივობა ხშირად გარკვეულ სიმპტომის გამომწვევია, მაგ: საკვებში B1 ვიტამინის ნაკლებობა იწვევს აგზნებადობას, ზოგად ადინამიას, რადგან იგი აუცილებელია ტვინის ქსოვილისთვის. მას შეიცავს მარცვლოვანი კულტურები. ბავშვთა უმეტესობას აღენიშნება რკინის შემცველობის ნაკლებობა სისხლში, რაც ასევე ზოგად სისუსტესა და მეხსიერების დაქვეითებას იწვევს, მნიშვნელოვანი სიმპტომია ადრეული ასაკის ძვალ-სახსროვანი დეფორმაციები და არტერიოსკლეროზი, რაც ხშირად ჭარბი ინტელექტუალური დატვირთვის ან არასწორი საკვები საშუალებების: კონსერვანტების და რაფინირებული შაქრის უკონტროლო მიღების შედეგია. ამას ემატება პრაგმატულობა, ნაკლები აღფრთოვანების და სიხარულის გამოხატვის უნარი, რაც კიდევ უფრო აძლიერებს მაფორმირებელ ტენდენციას, რაც ხშირად საწყის ეტაპზე მხოლოდ ჭარბი წონით გამოვლინდება, რომელიც სხვა მრავალი დაავადების წინაპირობა შეიძლება გახდეს. ამიტომ ძალზედ მნიშვნელოვანია კვების ჭეშმარიტი მნიშვნელობის სიღრმეებში გარკვევით, სწორი რეკომენდაციების მიღება. უცილებელია ბავშვის ასაკობრივი მოთხოვნების და თავისებურებების გათვალისწინება, რადგან ბავშვის ზრდა ძალზედ დიფერენცირებული პროცესია, მას უზარმაზარი ძალისხმევა სჭირდება, იმისათვის რომ ისწავლოს სიარული, მეტყველება, აზროვნება, გაიაროს სკოლამდელი და სასკოლო ასაკი, პროფესიონალური მომწიფება, რათა სამყაროს სრულფასოვან მოქალაქედ ჩამოყალიბდეს, სწორედ ამისათვის მას ესაჭიროება ჯანსაღი მიწიური და კოსმიური საკვები. ჩვენ გთავაზობთ სწორად შერჩეული საკვების და პრევენციული ღონისძიებების დროული გამოყენებით ჭარბი წონის პროფილაქტიკას და გარკვეული დაავადებების რისკ-ფაქტორების შემცირებას. აქ მოყვანილი კვების ბარათი თითოეულ შემთხვევაში დამუშავდება ინდივიდუალურად.

 
კვების ინდივიდუალური ბარათი:
8:30 საუზმე - ჩაი ლიმონით, ბურღულეული სასურველია უცხიმოდ, ბუტერბროდი ყველით ან ლორით.
12:00 სამხარი - რძის პროდუქტები (ხაჭო, ნადუღი), ხილის წვენი, ხილი - ერთი ერთეული.
14:00 სადილი - ცხელი წვნიანი, პურ-ფუნთუშეული (სასურველია გამომშრალი პური), ბურღულეულის და ბოსტნეულის სალათის ასორტი.
17:00 სამხარი - მსუბუქი ნამცხვარი, ყავა, ხილი - ერთი ერთეული.
19:00 ვახშამი - ჩაი ლიმონით, ბოსტნეულის სალათა, ბუტერბროდი.
ბოსტნეული - სასურველია მიიღოთ: ფხალი, ისპანახი, ბარდა, ყვავილოვანი, კომბოსტო, სოკო, ლობიო, შეუზღუდავად შესაძლოა იხმაროთ: ოხრახუში, ბოლოკი,ტარხუნა, წიწმატი, მწნილები.
რძის ნაწარმი - უმარილო ყველი, ხაჭო, ნადუღი.
ხორცეული - ხბოს, საქონლის ფრინველის ხორცი მოხარშული სახით.
თევზეული - როგორც ახალი, შესაძლოა გაყინულიც.
ცხიმები - სასურველია უჯერი ცხიმები: მცენარეული ზეთი, ზეთისხილი, მიწისთხილი, ნიგოზი. ხილი - სეზონურად ნებისმიერი.

 

სტატიის ავტორი: ლალი ანდრიაშვილი მედ. დოქტორი, ოჯახის ექიმი

 

ბრონქოობსტრუქცია განპირობებულია სასუნთქი გზების შევიწროებით, რომელის მიზეზია ერთი მხრივ სასუნთქი გზების კედლის შეშუპება, მეორეს მხრივ სასუნთქ გზებში ლორწოს ჰიპერსეკრეცია, რომელთა შედეგადაც ადგილი აქვს სასუნთქი მუსკულატურის და ბრონქების სპაზმს. ამ სინდრომისათვის დამახასიათებელია ხშირი შეტევითი ხასიათის ხველა, ექსპირაციული ქოშინი, გაძნელებული დისტანციაზე მოსასმენი მსტვინავი ხასიათის სუნთქვა, სუნთქვაში დამხმარე კუნთების მონაწილეობა, ზოგ შემთხვევაში ციანოზი, წებოვანი ნახველი.

 

ობიექტურად: პალპაციით - გულმკერდის კედლების რიგიდობა, გულმკერდის ბგერითი ხმიანობის დაქვეითება, პერკუსიით - ფილტვის ქვედა საზღვრის გადიდება, შედარებითი პერკუსიით - კოლოფისებური ხმიანობა, აუსკულტაციით - მრავლობითი მსტვინავი მშრალი და სველი ხიხინი ორივე მხარეს. რენტგენოლოგიურად - ფილტვის ქსოვილის გამჭვირვალობის დაქვეითება, სისხლძარღვოვანი სურათის გაძლიერება. სისხლში - ზომიერი ლეიკოციტოზი მსუბუქი მარცხნივ გადახრით.

 

ფუნქციური გამოკვლევის დროს ფსტ-ს და ტიფნოს კოეფიციენტის დაქვეითება, პიკფლოუმეტრიით ფორსირებული ამოსუნთქვის სიჩქარის დაქვეითება. რა არის ბრონქოობსტრუქციის მიზეზი, რა არის სუნთქვა საერთოდ? სუნთქვის შეფერხება ხომ არ არის უსაფრთხოების განცდის დაკარგვა?

 

ნორმალურად სუნთქვა ორი ფაზისაგან შედგება (მათ შორის პაუზა არსებობს? აქ ხომ არ არის პრობლემა?) ჩასუნთქვა ამოსუნთქვა, მიღება გაცემა, დიალოგი - მოსმენა პასუხი, დღევანდელი საზოგადოების ძირითადი პრობლემა - ლაპარაკის ჩანაცვლება მედიით, მომსმენი და მოლაპარაკე საზოგადოების განცალკევება ხომ არ არის პრობლემის სათავე, რამეთუ სწორ მეტყველებაში ყალიბდება ჯანმრთელი რიტმული სუნთქვა.

 

ბრონქოსპაზმი შეიძლება ტირილის და ყვირილის სცენას შევადაროთ, როგორც ტირილის ეპიზოდი გაივლის (შეშუპება, სპაზმი) ასევეა ბრონქოსპაზმიც - ეს არის დიდი ხნის დაგროვილის განტვირთვა.

 

ბრონქოობსტრუქციული დაავადება შეიძლება მიმდინარეობდეს ჭარბი აღმშენებლობით ან ჭარბი დაშლით (ანთება, ალერგია).

 

პირველი ტიპი - ჭარბი აღმშენებლობის დროს ნივთიერებათა ცვლის პოლუსი გადანაცვლებულია რიტმულ სისტემაში, ყველგან ნივთიერებათა ცვლაა, თვით ძვლებშიც კი, ასეთი ბავშვები არიან თბილები, მრგვალები, მიდრეკილნი მაღალი ტემპერატურისკენ, უჭირთ კონცენტრაცია - არიან ინტელექტუალურად შენელებული, ეთერული ძალები მოუთოკავია, ასტრალური სუსტი.

 

მეორე ტიპი - სუსტი აღმშენებლობა წარბი მაფორმირებელი ძალები, თხელი ნატიფი კიდურებით, ჭარბად ინტელექტუალურები, ადრე მწიფდებიან, ადრე იწყებენ წერას, კითხვას, ლაპარაკს, მაგრამ ძალზედ უწირთ გარემოში ცვლილებებზე შეგუება, მცირე მოთხოვნილება აქვთ საკვებზე, სულ ორ - სამ საკვებს აღიარებენ. ასტრალური სხეული ძლიერია, ეთერული სუსტი, აქვთ შიში შფოთი დაურწმუნებლობა - იშვიათად ემართებათ სიცხიანი დაავადებები.

 

ძალიან მნიშვნელოვანია ანამნეზში მშობლების არასწორი ურთიერთმიმართება, მამის ნეგატიური როლი, ჭარბი, მაგრამ სითბოსმოკლებული მზრუნველობა. სიცივის შეჭრა სითბურ ორგანიზაციაში რაც არის ალერგიის უხშირესი მიზეზი. მკურნალობა - კლასიკური მედიცინის მხრიდან, სიმპტომატურია: ინჰალაციური ხანმოკლე მოქმედების ბრონქოდილატატორები ან ქოლინერგული საშუალებები, ბაქტერიული ინფექცის თანდართვისას ანტიბიოტიკოთერაპია.

 

ანთროპოსოფიული თვალსაზრისით: ამ ორი ტიპის გათვალისწინებით მიდგომა განსხვავებულია.

 

პირველი ტიპის დროს: Aconit/Brynia, Bronchi/plantago, Apis/Belladona, Gencydo 1%, 5%.

 

მეორე ტიპის დროს: Cuprum aceticum comp, Tabacum D4, Petasites cum Querko, Petasites cum Veronika, Stibium arsenikosum.

ორივე ტიპის დროს ვიყენებთ: Cuprum/Tabacum-ის ინჰალაციას.

 

საჭიროა დაავადების მართვა და მკურნალობაში მედიკამენტებთან ერთად თერაპიული ღონისძიებების ჩატარება.

 

მკურნალობის აღნიშნული მეთოდი უკვე 25 წელია წარმატებით გამოიყენება ჩვენს პრაქტიკაში. შედეგი კი არის ის, რომ მშობლები ანთროპოსოფიული მკურნალობის დაწყებამდე აღნიშნავენ ბავშვების ხშირ ავადობას, ბრონქოობსტრუქციის ხშირ ეპიზოდებს. ჩვენთან ჩატარებული რამოდენიმე კურსის შედეგად კი მიიღწევა რემისიის გახანგრძლივება, გამწვავების შემთხვევაში კი ბრონქოობსტრუქცია შედარებით მსუბუქად მიმდინარეობს და ადვილად ემორჩილება ანტიბიოტიკის და ბრონქოდილატატორების გარეშე ბუნებრივი საშუალებებით მკურნალობას.

 

სტატიის ავტორი: ლია ბუღაძე, ექიმი-პედიატრი

 

როდესაც ვიყავი ყრმა, ვიტყოდი, როგორც ყრმა,
ვფიქრობდი, როგორც ყრმა, ვმსჯელობდი, როგორც ყრმა;
ხოლო როდესაც დავკაცდი, ზურგი ვაქციე ყოველივე ყრმობისდროინდელს.
პირველი კორინთელთა მიმართ თ. 13-11

მიკროსოციალურ სფეროში დისჰარმონიამ შეიძლება ბავშვის მხრიდან სხვადასხვაგვარი პროტესტი წარმოშვას, ისეთივე მრავალგვაროვანი, როგორიც მისი ფანტაზიაა. პროტესტის თითოეული ფორმა განაპირობებს გარკვეული კონსტიტუციური ტიპის ჩამოყალიბებას და გარკვეული ავადმყოფობებისადმი მიდრეკილებას. ამ მხრივ საინტერესოა ორი ურთიერთსაპირისპირო მდგომარეობის მქონე ბავშვების დახასიათება. ესენი არიან ეპილეფსიური და ისტერიული ბავშვები.

 
ეპილეფსიური ბავშვები ხშირად გამოირჩევიან თავიანთი უხეში, ათლეტური სხეულით, წინააღმდეგობის დაძლევის ძლიერი სურვილით, რაც სრულიად საპირისპიროდაა ისტერიულ ბავშვებში. უმრავლესს შემთხვევაში ისინი არიან ნაზი, გრაციოზული აღნაგობის, მგრძნობიარენი და წინააღმდეგობის დაძლევისა და მისი გადალახვის უუნარობით გამოირჩევიან. აუცილებლად უნდა აღინიშნოს, რომ სიტყვა ”ისტერია” - ისე არ უნდა იქნას გაგებული, როგორც ჩვეულებრივ ყოფაში ვართ მიჩვეულნი ან როგორც კლასიკურ მედიცინაშია ცნობილი. ამ საკითხს ქვევით ჩავუღრმავდებით.

 
ნორმალურ მდგომარეობაში გამოღვიძებისას, ძილის დროს სხეულიდან გასული ასტრალური სხეული და `მე~ უერთდება ფიზიკურ-ეთერულს. ფიზიოლოგიური ქმედებისათვის მთელი ადამიანური არსება უნდა დაუკავშირდეს გარემოს, რაც იმას ნიშნავს, რომ სრული გამოღვიძება დადგა. შეიძლება მოხდეს ისე, რომ ადამიანს არ ჰქონდეს შესაძლებლობა რომელიმე ორგანოს გავლით უშუალოდ ჰპოვოს კავშირი გარე სამყაროსთან. ამრიგად, ორგანო გარკეულ ბარიერს წარმოადგენს გარემოსთან კავშირის დასამყარებლად. ძილის დროს ასეთ ორგანოში რაღაც ჩნდება, რაც იმის პირობას ქმნის, რომ გამოღვიძებისას ადამიანი იძირება ამ ორგანოში და გარე სამყაროში გასვლას ვეღარ ახერხებს. ამ დროს ადამიანის ”მე” და ასტრალური სხეული იძულებულნი არიან ჩაეჭედონ ორგანოში, საიდანაც გამოსვლა აღარ შეუძლიათ.

 

უბედურება ის არის, რომ ადამიანი მაინც იღვიძებს, მაგრამ ამ შემთხვევაში ცნობიერების გარეშე. ცნობიერების მისაღებად კი საჭიროა გარეთ გამოსვლა. ასე ხდება ეპილეფსიურ ბავშვთან. მას შეუძლია თავისი მე-ორგანიზაციითა და ასტრალური სხეულით ჩაეშვას ეთერულსა და ფიზიკურ სხეულებში, მაგრამ ვერ გადის გარე სამყაროში და შიგნით შეკავდება. ჩაჭედილი ”მე” და ასტრალური სხეული აწვებიან ორგანოს ზედაპირს და ვეღარ თავისუფლდებიან მისგან. ისინი ჩაჭედილნი არიან. ვითარდება ”მე”-სა და ასტრალურის შეგუბება. სწორედ ეს არის კრუნჩხვის მიზეზი. უპირატესად ეს შეგუბებები არსებობენ ტვინის ნაწილებში, ღვიძლში ან ფილტვებში. თავის ტვინში არსებობს თითოეული ორგანოს პროექცია, ამიტომ ღვიძლში ან ფილტვში შეგუბება ეეგ-ზე აისახება. ეპილეფსიური კრუნჩხვა შეიძლება განხილულ იქნას როგორც განკურნებისაკენ სწრაფვა, როგორც გათავისუფლება. კრუნჩხვით ერთგვარი განტვირთვა ხდება. ცნობილია, რომ კრუნჩხვის წინ გროვდებიან გარკვეული ნივთიერებები, რომლებიც იშლებიან განტვირთვის შემდეგ. კრუნჩხვის მოახლოებას ბავშვი თუ მოზრდილი გარკვეულად გრძნობს, რომელსაც აურას უწოდებენ. ცნობილია აურის მრავალფეროვნება, რომელიც შეიძლება დაუკავშირდეს როგორც დადებით, ასევე უარყოფით ემოციებს. კრუნჩხვის კუპირება ანტიკონვულსიური მკურნალობით განაპირობებს პიროვნების შეცვლას. უპირატესად ვითარდება აგრესიულობა. თუ ბავშვობის ასაკიდან ხდება ამგვარი მკურნალობა, ხშირ შემთხვევაში ვითარდება გონებრივი ჩამორჩენა, რადგანაც ამ პრეპარატებით მცირდება ცნობიერების სიფხიზლე გარემოსადმი. ეპილეფსია არ უნდა იქნას განხილული, როგორც მხოლოდ კრუნჩხვის შეტევები. ანტიკონვულსიური თერაპიით კრუნჩხვების მოხსნა არ ნიშნავს იმას, რომ ეპილეფსია აღარ არსებობს.

 

ეს ყველაფერი შეიძლება განხილულ იქნას როგორც სიმპტომური მკურნალობა, რომლითაც გარკვეული პროცესის შედეგის ლიკვიდაციას ისახავს მიზნად, ხოლო მიზეზი კვლავ სახეზეა. ცხადია, ეს არ ნიშნავს იმას, რომ ანტიკონვულსიური საშუალებები არ უნდა დაინიშნოს, პირიქით, უმრავლეს შემთხვევაში მათი დანიშვნა აუცილებელია. მათთან ერთად ან მათ გარეშე შესაძლებელია მკურნალობის ისეთი ფორმის მოძებნა, რომელიც პროცესის მიზეზს დაუპირისპირდება და არა შედეგს. 

 

იმისდა მიხედვით, თუ ბავშვს გარემოს რომელი ელემენტის მიმათ აქვს არაჯანმრთელი დამოკიდებულება, განიხილება ეპილეფსიის ოთხი ტიპი. ბავშვს, რომელსაც არაჯანსაღი დამოკიდებულება აქვს სითბოს ელემენტთან, აღენიშნება სისხლის მიმოქცევის უკმარისობა, ჰიპოთერმია. ამიტომ ასეთი ბავშვისათვის აუცილებელია მეტისმეტად თბილად ჩაცმა, ისე რომ გაოფლიანდეს.


ბავშვებს, ჰაერის ელემენტის მიმართ არაჯანსაღი დამოკიდებულებისას აღენიშნებათ ცნობიერების დაბინდვა, არარეგულარული სუნთქვა. მათთვის სასურველია სუნთქვის ფაქიზი სავარჯიშოები.
წყლის ელემენტის მიმართ გართულებების შემთხვევაში, ბავშვებს აღენიშნებათ საერთო სისუსტე, გულისრევა და პირღებინება. მათთვის აუცილებელია ცურვა, დაგემოვნების პროცესის გაძლიერება (მაგ. საკვებში სუნელების გამოყენება). და ბოლოს, მიწის მიმართ პრობლემების დროს ბავშვებს აღენიშნებათ წონასწორობის დარღვევა, თავბრუსხვევა - რეკომენდებულია სამკურნალო ევრითმია და ტანვარჯიში (სპეციალური სავარჯიშოები ჰანტელებით). ექიმისათვის ძნელია განსაზღვროს, თუ რომელი ელემენტისადმია დამოკიდებულება დარღვეული. ამიტომ ეპილეპტიკებმა ოთხივე ტიპის მითითება უნდა შეასრულონ. ინკარნაციის პროცესში, ისევე როგორც ეპილეფსიურ ბავშვებთან, ასევე ისტერიულ ბავშვებთან, არის დარღვევა, ოღონდ საპირისპირო მხარეს, კერძოდ, მათი მშვინვიერ-სულიერის დაკავშირება გარემოსთან არ არის ნორმის ფარგლებში. თუკი ეპილეფსიური ბავშვის მშვინვიერ-სულიერი იჭედება ეთერულ-ფიზიკურში და ვერ ახერხებს გარემოსთან დაკავშირებას, ისტერიული ბავშვი თითქმის მთლიანად გარემოს ეძლევა და მისი არსება მთლიანად ორიენტირებულია მასზე. ასეთი ბავშვისათვის დამახასიათებელია ღრმა დამწუხრება და ტკივილის გრძნობა გარემოსადმი. რუდოლფ შტაინერი სამკურნალო პედაგოგიურ კურსში საუბრობს ასეთი ბავშვის მშვინვიერ ”ჭრილობაზე”.

 
როგორც ჩვენთის ცნობილია, პატარა ბავშვი, განსაკუთრებით შვიდ წლამდე, მთლიანად თავის მიკროსოციალურ გარემოში ცხოვრობს. გარემო მის არსებაში მთელი სიგრძე-სიგანით შეიჭრება და თავის კვალს ტოვებს. დედები ყოველთვის ფრთხილობენ, რომ თავიანთ პატარას ძნელად მოსანელებელი საკვები არ მისცენ, რათა გარკვეულმა ნივთიერებებმა რთული პრობლებები არ წარმოშვან კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრიდან. სწორედ ასეთივე სიფრთხილეა საჭირო, როდესაც ბავშვს ჭარბი ინფორმაცია მიეწოდება. როგორც ნივთიერებას, ასევე ინფორმაციასაც და განსაკუთრებით ჭარბს, ესაჭიროება მონელება. ხშირ შემთხვევაში ბავშვი მონელებით პროცესებს სწორად ვერ წარმართავს. ბავშვისათვის ჭარბი და მოუნელებელი შეიძლება იყოს არა მარტო ინფორმაცია, არამედ კონფლიქტური სიტუაციები ოჯახში, სკოლაში, როგორც უფროსებთან ასევე თანატოლებთან. ყველაფერი ეს იწვევს მშვინვიერ ტკივილს, რომელიც ბავშვს უკან ხევს და მუდმივად ჩასუნთქულ მდგომარეობაში ამყოფებს. ასეთი ბავშვები, ერთის მხრივ, ადვილად გამოდიან მდგომარეობიდან და მეორეს მხრივ, დანაღვლიანებულნი და ტრავმირებულნი არიან.

 
მშვინვიერი ტრავმები ისტერიულ ბავშვებთან სხვადასხვა კლინიკურ სურათს იძლევა, კერძოდ, ღამის ენურეზი (ღამის უნებლიე შარდვა), ენაბლუობა, ნერვული ტიკები. შეიძლება რამოდენიმე ნოზოლოგია ერთ ბავშვთან ერთდროულად განვითარდეს. ისტერიული ბავშვები თავიანთი სისუსტეების შესანიღბად შეუსაბამოდ ცელქობენ, მიუხედავად მათი უნარებისა, ხშირად იყენებენ გამოთქმას, ”მე ამას ვერ შევძლებ”, თუმცა ნებისმიერი თბილი და ყურადღებიანი მოქცევა მათზე დადებითად მოქმედებს. განსაკუთრებული ყურადღების ღირსია ღამის ენურეზი. ემოციურად დატვირთული დღის შემდეგ ბავშვს ეძლევა საშუალება ღრმად ამოისუნთქოს. ისინი ეძლევიან ღრმა ძილს, ვერ აკონტროლებენ ქვედა საზღვრებს და მათთვის ”სველი ლოგინია” დამახასიათებელი.

 
როგორც პრაქტიკა გვიჩვენებს, ღამის ენურეზიანი პაციენტების უმრავლესობასთან პრობლემა მოდის მამის მხრიდან, სადაც დედა ემოციურად ლაბილურია, ბავშვს ვერ უქმნის დამცველ გარსს და თავადაც კონსტიტუციურად მას ემსგავსება. ასეთ დედებს უჭირთ ექიმის რეკომენდაციის შესრულება. ამ შემთხვევაში ექიმი უძლურია სრულყოფილად დაეხმაროს ბავშვს, თუკი მშობლების რეალური მხარდაჭერა არ ექნება. ისტერიულ ბავშვებთან ჯანსაღი პედაგოგიური დამოკიდებულება ძირითად სამკურნალო ღონისძიებას წარმოადგენს. მშობლებმა განსაკუთრებული ნდობა უნდა გამოუცხადონ ამ ბავშვებს, დააკისრონ სერიოზული საქმეების შესრულება და წარუმატებლობის შემთხვევაში დატუქსვის მაგივრად მიეხმარონ არასასურველი სიტუაციიდან გამოსავლის პოვნაში. პედაგოგმა ბავშვს უნდა მოსთხოვოს კითხვისა და წერის ტემპის დაჩქარება. ბავშვმა უნდა იგრძნოს პედაგოგის მხარდაჭერა და მიუხედავად შიშისა, რომ მას ეს არ შეუძლია, უნდა მოახერხოს ბარიერის გადალახვა და დავალებას ახლებურად მიუდგეს. ასეთ ბავშვებს სჭირდებათ ”მშვინვიერი ალერსი” ”მშვინვიერი ჭრილობის” მოსაშუშებლად. არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ ჩვენც ვიყავით ბავშვები, ჩვენც გვქონდა სურვილები, ჩვენც გვტკიოდა და ვცდილობდით პრობლემების დაძლევას. ცხადია, ჯანსაღი მიკროსოციალური გარემოს შექმნა ორივე ტიპის ბავშვისათვის საკმარისი არ არის. გარკვეული დამოკიდებულების გარდა აუცილებელია მედიკამენტოზური მკურნალობის დანიშვნა, რომლის განხორციელებისათვის ანთროპოსოფიული მედიცინა შესანიშნავ საშუალებებს ფლობს.

 

სამშაბათი, 15 მარტი 2016 09:49

დიდთავა და პატარათავა ბავშვები

სტატიის ავტორი: ლია ბუღაძე, ექიმი - პედიატრი

 

ბავშვები თავიანთი ტემპერამენტით და სხეულის აგებულებით შეიძლება დავყოთ სხვადასვა კონსტიტუციურ ტიპებად. ერთ-ერთი ასეთი მნიშვნელოვანი დაყოფაა: დიდთავა და პატარათავა ბავშვები.
ორსულობა ისეთი მდგომარეობაა, რომლის დროსაც დაავადებები, ანდა მათდამი მიდრეკილება შეიძლება შეწყდეს ან დაიწყოს. ბავშვისთვის უდიდესი მნიშვნელობა აქვს იმას, თუ რა მშვინვიერი ზემოქმედების ქვეშ იმყოფებოდა დედა ორსულობის პირველ თვეებში.

 
დედებს, რომლებსაც ორსულობის პირველ თვეებში საშინელი მოწყენილობა და სევდა ეუფლებოდათ, რომელთა ქმრები მხოლოდ საკუთარ გართობაზე ფიქრობდნენ, უჩნდებათ ბავშვები დიდი თავით (ჰიდროცეფალიით), ანუ ბავშვები, რომლებსაც წყლიანი თავი აქვთ; და პირიქით, დედებს, რომლებიც ორსულობის პერიოდში ფუქსავატურ ცხოვრებას ეწეოდნენ, დროს ლაზღანდარობასა და მხიარულობაში ატარებდნენ, უჩნდებათ ბავშვები პატარა თავით.

 
დიდთავიანი ბავშვების დედები, ორსულობის პერიოდში საოცრად მიჯაჭვულად გრძნობენ თავს ბავშვთან. მათ გულიც კი წყდებათ, რომ მშობიარობის დრო დგება და ბავშვთან განშორება მოუხდებათ; ხოლო მიკროცეფალიის მქონე, ანუ პატარათავიანი ბავშვების დედები, პირიქით, სხვადასხვა მიზეზის გამო დისტანციას ქმნიან ნაყოფთან და რაც შეიძლება მალე სურთ მასთან განშორება.
დიდთავობა არ არის მხოლოდ თავის გარეგანი მოცულობის სიჭარბე. ის, გარე სამყაროს ფხიზელი აღქმის საპირისპიროდ, აზროვნების ფუნქციური გადაწონვაა, როდესაც ნერვულ-მგრძნობელობითი სისტემა ორგანიზმის სხვა ნაწილებში სუსტად არის ინტეგრირებული.

 
დიდთავა ბავშვი ოდნავ წინ გადაწეული დადის, მოძრაობს ფიქრებში და ოცნებებში გართული. თითქოს გარემოს სწრაფად ვერ აღიქვამს. ხშირად მასწავლებლები უჩივიან, რომ მათ გაკვეთილის მასალაზე კონცენტრაცია უჭირთ, მაგრამ კონცენტრაციის საოცარ უნარს ამჟღავნებენ იმ საკითხთან დაკავშირებით, რომელიც მათ აინტერესებთ და რაზეც ოცნებობენ. თუ მასწავლებელი ამბობს, რომ ბავშვს მათემატიკა უჭირს, სამაგიეროდ, შესანიშნავად წერს თხზულებებს, ეს ნიშნავს, რომ ბავშვი დიდთავაა. ასეთ ბავშვებს ლოგიკური აზროვნება შეუძლიათ, მეხსიერება კარგად აქვთ განვითარებული. მათ დიდი, ღრმა და შორს მცქერი თვალები აქვთ, ხოლო ხელის თითები გრძელი, ნატიფი და ფაქიზი. მათთან შეიმჩნევა ასევე მსუბუქი ბრტყელტერფიანობა. ისინი შესაძლოა ძალიან გამხდრები იყვნენ, მაგრამ კანი და კანქვეშა ქსოვილი ,,ფუმფულა“ ჰქონდეთ. ასეთი ბავშვები პატარა პრინცებს ჰგვანან. ეზოში თამაშს ურჩევნიათ სახლში, საკუთარი სათამაშოებით თამაში. ისინი ხშირად მართავენ თოჯინების თეატრს; იგონებენ თავის ტოლ ბავშვს, რომელსაც უცნაურ სახელს არქმევენ და თუ რაიმეს აფუჭებენ, ამ გამოგონილ ბავშვს აბრალებენ. მათთვის გაუგებარია ბრძანებები და მხოლოდ მეგობრული ურთიერთობებით, სიყვარულითა და თანაგრძნობით შეიძლება მიზნის მიღწევა, წინააღმდეგ შემთხვევაში მათი ქოლერიული აფეთქების მომსწრენი გავხდებით.

 
ასეთი ბავშვები ხშირად ავადდებიან ბრონქიტით, აღენიშნებათ ლიმფური კვანძების გადიდება. მათ "ლიმფატუ ბავშვებს" უწოდებენ. ისინი მოცულნი არიან სურათხატებითა და ოცნებებით. დიდთავა ბავშვებთან ნივთიერებათა ცვლის დინამიკა არ არის საკმარისად გამართული.

 
რაც შეეხება პატარათავა ბავშვებს, ისინი მკვირცხლები არიან და განუწყვეტლივ ცქმუტავენ. მათ თვალებში ცეცხლოვანი ელემენტი სჭარბობს. უჭირთ კონცენტრაცია, მეხსიერება ნაკლებად აქვთ განვითარებული. ტემპერამენტით ისინი ქოლერიულ-მელანქოლიურნი არიან. მათი სხეული საოცრად მოქნილი და ელასტიურია. ისინი მიდრეკილნი არიან ნერვული აშლილობისკენ. პატარათავა ბავშვებისთვის დამახასიათებელია საკვებისადმი ძლიერი ლტოლვა, შესაბამისად მოუნელებელი და უხვი განავალი. მათ სინთეზური წარმოდგენის სუსტი უნარი აქვთ და არ შეუძლიათ საგნებისა და მოვლენების სურათხატების შექმნა.

 
არსებობს იმის საშიშროება, რომ ჰიდროცეფალიისაკენ ბავშვის მიდრეკილება მეტისმეტად ადრე ჩავახშოთ აღზრდით, დიეტითა და მედიკამენტოზური მკურნალობით. მაშინ აქ მთელი სიმძაფრით გამოვლინდება ის, რომ არ ვითვალისწინებთ ადამიანის განვითარების მთლიან სურათს. ადრე მოცილებული ჰიდროცეფალიის პროცესი გადაინაცვლებს ქვევით – მოგვიანებით ბავშვებს აღენიშნებათ მიდრეკილება გულისა და ფილტვების დაავადებებისაკენ. თუ ამ დაავადებებსაც უხეში ჩარევით, ნაადრევად მოვაშორებთ, პროცესი კიდევ უფრო ქვევით ჩამოვა, კერძოდ, აღინიშნება მოდრეკილება ვენერიული დაავადებებისაკენ. ბუნებრივია თქვენ შეიძლება გაგიჩნდეთ კითხვა – თუ კი არ უნდა ჩავერიოთ ავადმყოფურ პროცესებში ან მისადმი მიდრეკილებაში, მაშინ რა მოვალეობა აკისრია ექიმს? გიპასუხებთ, რომ ექიმი უნდა იდგეს პაციენტის გვერდით და ავადმყოფობას უნდა მისცეს საშუალება სწორი გზით განვითარდეს. მან არ უნდა დაუშვას, რომ დაავადების გამოვლინებებმა და გართულებებმა უხეში ფორმით იჩინოს თავი. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, უნდა მოხდეს დაავადების განკურნება და არა ლიკვიდაცია. დიდთავა ბავშვებთან უნდა მივაღწიოთ ცივის შეგრძნებას თავის არეში. ამისათვის საკმარისია თავისა და თუ შესაძლებელია, კისრის და გულმკერდის ზედა ნაწილის ცივი წყლით დაბანა. ამით ვაფხიზლებთ ბავშვის შეგრძნებებს, რათა მან განასხვავოს ცივი და ცხელი. საერთოდ, ბავშვს ურჩევნია მხოლოდ იოცნებოს და რეალური მოვლენები საკუთარი არსების გარეთ გაატაროს. დილაობით ცივი წყლით დაბანა მის გრძნობით სფეროს ეხმარება ცხად სამყაროში შესვლაში. ამით ცოტა ,,ზამთარს” ვუქმნით ბავშვს, რითაც მისი აღქმის გამოღვიძება და შესაბამისად, სიცხადის წარმოქმნა იქმნება შესაძლებელი.

 
გაღვიძების ამ პროცესს შეიძლება ხელი შევუწყოთ ნივთიერებათა ცვლის მეშვეობითაც, როდესაც არსებით და განზავებულ სუბსტანციას მივცემთ. რაც უფრო ჯანმრთელია ჩვენში ნივთიერებათა ცვლის პროცესი, მით უფრო უკეთ ვუკავშირდებით სამყაროს ნერვული სისიტემის მეშვეობით.

 
აქ მოქმედებს პოლარობის კანონი. როცა ჩვენ ცივი წყლით ვიბანთ და ცნობიერებას უფრო ფხიზელს ვხდით, ამით ნივთიერებათა ცვლაში საკვები ნივთიერებების დაშლასა და გადამუშავებას ვუწყობთ ხელს და პირიქით, თუკი ორგანიზმს სტიმულს ვაძლევთ, რომ ნივთიერებათა ცვლის პროცესში სუბსტანციები დაშალოს და მიიღოს ნივთიერებები სინთეზური მუშაობისათვის, მაშინ შესაბამისად იმის უნარიც ძლიერდება, რომ სინთეზურად აზროვნება შევძლოთ. დიდთავა ბავშვისთვის ასეთ არსებით სუბსტანციას წარმოადგენს მარილი, კრისტალური სუბსტანცია, რომელიც ორი პოლარობიდან – მჟავიდან და ტუტიდანაა შექმნილი. ორგანიზმი როდესაც ვერ სწავლობს მარილის მიღებასა და გადამუშავებას, მაშინ ნერვული სისტემის ფუნქცია ნივთიერებათა ცვლის მოქმედებასთან არასწორ მიმართებაშია. საკმარისი მარილითა და ტყვიის ნაერთების მედიკამენტების მიღებით ხელს ვუწყობთ მყარი სუბსტანციების დაშლას. ამგვარად, ნივთიერებათა ცვლის მეშვეობით ხდება ცნობიერებაში განსხვავების გრძნობის გამომუშავება _ ცნობიერი გამიჯვნა და გამოცალკევება.

 
დიდთავა ბავშვებს სუსტი კიდურები აქვთ. მათი განვითარებისთვის მშობლებს შეიძლება მარტივი სავარჯიშო შევთავაზოთ: ნაჭრის ქვეშ მოვათავსოთ სხვადასხვა საგნები, ბავშვს შევაყოფინოთ ხელი, რათა მან სცადოს გამოიცნოს, თუ რა საგნები დევს ნაჭრის ქვეშ. ფეხებისთვის ძალიან კარგია, თუ ცერა თითსა და მეორე თითს შორის დავაჭერინებთ ფანქარს და ასე დავაწერინებთ ქაღალდზე რაიმეს.

 
პატარათავა ბავშვისთვის კარგი დახმარებაა სითბო _ მუცლის თბილი საფენები სადილის შემდეგ ანდა საღამოს, ძილის წინ სითბოს გამოყენება არის ,,ზაფხულური” თერაპია გარედან. ის ხელს უწყობს ნივთიერებების გარდაქმნას ადამიანურ სუბსტანციად. შეიძლება, ასევე არსებითი ნივთიერებებით დახმარება, მაგალითად, შაქრით. კარგია თუ პატარათავებს მივცემთ ადვილად მოსანელებელ, მდიდარ და დიფერენცირებულ საკვებს, ტკბილი დესერტით, მაგრამ ზომიერად. ამ საკითხს დიდი სიფრთხილით უნდა მოვეკიდოთ და შაქარი სწორად უნდა შევიტანოთ ორგანიზმში. არასოდეს არ უნდა მივცეთ ბავშვს ტკბილეული კვებათა შორის შუალედებში სასუსნავის სახით. მედიკამენტოზური დახმარების თვალსაზრისით, კარგი იქნება ვერცხლის პრეპარატების დანიშვნა, რადგან ვერცხლი ნივთიერებათა ცვლის აღმშენებლობაზე კარგად მოქმედებს. თუ ვერცხლი ვეგეტაბილური იქნება, ე.ი. მცენარესთან დაკავშირებული, კერძოდ Bryophyllum -თან, მაშინ ბავშვს დავეხმარებით, როგორც ვერცხლის შეთვისებაში, ასევე მისი სასიცოცხლო ძალების გაძლიერებაში.

 
ამგვარ თერაპიას მხოლოდ მაშინ აქვს შედეგი, როცა ის მინიმუმ ერთი წელი ტარდება. ხანდახან ბავშვები მას ისე ეჩვევიან, რომ მეორე და მესამე წელსაც დიდი ხალისით აგრძელებენ, ხანდახან კი პირიქით, უჭირთ გაგრძელება და აქ გადამწყვეტი მნიშვნელობა ენიჭებათ პედაგოგებსა და სკოლის ექიმს, ცხადია მშობლებთან ერთად.

 

სამშაბათი, 15 მარტი 2016 09:44

ანთროპოსოფიული ფარმაცია

სტატიის ავტორი - ბელა კიკალიშვილი, თსსუ-ს ფარმაკოქიმიის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი

 

(კონფერენციაზე „ანთროპოსოფიული მედიცინის სალუტოგენეზური პრინციპები“ წაკითხული მოხსენების რეფერატი)

 

ანთროპოსოფიული სამკურნალო საშუალება არის უპირატესად მინერალური, მცენარეული და ცხოველური ნედლეულიდან მიღებული ან სპეციფიკური ქიმიური სინთეზით შემუშავებული მარტივი ან კომპლექსური ნაერთი, რომელიც დამზადებულია ანთროპოსოფიული მეთოდით და გამოიყენება ანთროპოსოფიული თერაპიული მიმართულების შესაბამისად, იგი ითვალისწინებს ბუნების შემეცნების პრინციპებს სხვადასხვა დაავადებასთან მიმართებაში.

 

პლურალიზმის პრინციპებიდან გამომდინარე, გერმანიაში 1976 წელს გათვალისწინებულ იქნა რა არსებულ სამედიცინო-მეცნიერულ მიმართულებათა მრავალფეროვნება, ანთროპოსოფიული მედიცინა ჰომეოპათიასა და ფიტოთერაპიასთან ერთად, საერთო სათაურით “მკურნალობის განსაკუთრებული მიმართულებები” შეტანილი იქნა კანონში სამკურნალო საშუალებათა შესახებ, ხოლო 1989 წელს სოციალური კანონმდებლობის მე -5 წიგნში.

 

ანთროპოსოფიული საწარმოები და მათი წარმომადგენლობები დღესდღეისობით მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაშია განთავსებული, ასეთი საწარმოები გახლავთ “Weleda” -სა და “Wala” -ს ფარმაცევტული საწარმო, “Helixor” -ისა და “Abnoba” ფარმაცევტული საწარმოები, “Novifarm” - ავსტრიაში, Hiscia - სამედიცინო კვლევითი ინსტიტუტი შვეიცარიაში. მათ წამყვანი პოზიცია უკავიათ ბუნებრივი სუბსტანციებიდან (ყოველგვარი სინთეზური ნივთიერების დამატების გარეშე) წამლებისა და მოსავლელი საშუალებების დამამზადებლებს შორის. პროდუქციის სია მოიცავს რამდენიმე ასეულ სხვადასხვა მედიკამენტს, დამზადების ყველანაირი ფორმით. ამპულებს ყველა სახის ინექციებისათვის, მედიკამენტებს შინაგანი მიღებისათვის და დიფერენცირებული გარეგანი ზემოქმედების პრეპარატებს - თვალის წვეთებიდან სანთლებამდე. გარდა ამისა, ეს საწარმოები ახორციელებენ ექიმების მიერ კონკრეტული პაციენტებისთვის გამოწერილი ინდივიდუალური რეცეპტის მიხედვით მედიკამენტების დამზადებას. ახალმა წამალმა, სანამ საბოლოოდ პაციენტამდე მიაღწევდეს, უნდა გაიაროს შემოწმებისა და გამოკვლევის გრძელი გზა, მათი აპრობაციის მიზნით ანთროპოსოფიული საწარმოები მჭიდროდ თანამშრომლობენ სხვადასხვა ქვეყნის სამედიცინო დაწესებულებებთან და ფარმაცევტულ ფირმებთან, რომლებთანაც სისტემატურად აწყობს კონსულტაციებს გამოცდილებების გასაზიარებლად, ასევე რეგულარულად და ინტენსიურად ახორციელებს ინფორმაციის გაცვლას ბევრ სხვადასხვა კლინიკებთან.

 

ფირმა “Weleda” -ს ახალგაზრდა წარმომადგენლობა თბილისშიც არსებობს - შპს “ნატურაფარმი”, რომელიც 1997 წელს დაარსდა და გახლავთ ფარმაცევტული ბაზა. ხოლო თერაპიის სახლში საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს მიერ საქართველოს კანონმდებლობის დაცვით ლიცენზირებულია II ჯგუფის აფთიაქი, რომელიც გერმანული და შვეიცარული ანთროპოსოფიული ფირმების მედიკამენტებისა და კოსმეტიკური საშუალებების რეალიზაციის გარდა ახორციელებს ექიმების ინდივიდუალური რეცეპტურით ექსტემპორალური სამკურნალო საშუალებების მომზადებას.

 

წამლის დამზადების ანთროპოსფიული მეთოდები, რომლებიც პათოლოგიის მკურნალობის შესაბამისნი არიან, კლასიკური ჰომეოპათიური მეთოდების გვერდით შეტანილია გერმანულ ჰომეოპათიურ ფარმაკოპეაში. ესენია: მეტალების დისტილაცია და რედუქცია, ვეგეტაბილიზირებული მეტალები, დეგერირება, თერმული დამუშავება და ფერმენტაცია, დანახშირება, დანაცრება. გარდა აღნიშნული მეთოდებისა, ანთროპოსოფიული ფარმაცია იყენებს წამლის დამზადების ჰომეოპათიურ მეთოდებსაც, როგორიცაა დედო ხსნარების მომზადება (ძირითადად მაცერაციით), მყარი ნედლეულის ტრიტურაციის სახით დამზადება და პოტენცირება.

 

ადამიანის რთული ორგანიზმის ყოველ ასპექტს ბუნებაში გარკვეული ანარეკლი შეესატყვისება, ამიტომ ბუნების ყოველი ნივთიერება შეიძლება სამკურნალო საშუალება გახდეს, მას ადამიანისაკენ მიმართული მხარე - “სამკურნალო ნათესაობა” გააჩნია. მცენარე, ისევე როგორც ადამიანი, შეიძლება წარმოვიდგინოთ 3 ფუნქციონალურ ნაწილად (ყვავილი, ფესვი და მათ შორის რიტმულად განლაგებული ფოთლოვანი სისტემა), რაც ადამიანის შებრუნებულ სურათხატს შეესაბამება. ანუ მცენარის ფესვის რეგიონიდან მომზადებული სამკურნალო საშუალებები ნერვული სისტემისთვისაა ქმედითი, ღერო-ფოთლოვანი რეგიონიდან მომზადებული სამკურნალო საშუალებები - რიტმული სისტემისთვის, ხოლო ყვავილის რეგიონი, ვინაიდან აქ წარმოდგენილია გამრავლების ორგანოები, რაც ადამიანთან ქვედა სფეროს შეესაბამება, მისგან დამზადებული მედიკამენტები უპირატესად ნივთიერებათა ცვლაზე მოქმედებს. ამის მაგალითია გვირილის გამოყენება. გვირილის ფესვებისგან მომზადებული წვეთები (chamomilla radix) ნერვული სისტემისთვის გამოიყენება, ხოლო ყვავილებისაგან მიღებული სამკურნალო საშუალება - საჭმლის მონელების სისტემაში არსებული გართულებებისათვის.

 

გარკვეული თვალსაზრისით, შესაძლებელია ასევე ცხოველების, მაგ. ჭიანჭველის, ფუტკრის და ა. შ. ორგანული პრეპარატების მედიკამენტებად გადამუშავება, თუკი ისინი ჯანმრთელობისა და ეკოლოგიის თვალსაზრისით მკაცრად არიან შერჩეული. მაგალითად, მსურს მოვიყვანო ცხოველთა სამყაროდან აღებული Apis -ის (ფუტკრის შხამი) სამკურნალო ნივთიერება, რომელიც წარმატებით გამოიყენება ანთებების, განსაკუთრებით კი ლოკალურად შემოფარგლული ანთებების დროს. ფუტკრის შხამის მსუბუქად მწველი შეგრძნება, სითბოსა და სინათლის აღმძვრელი მოქმედება, ერთი შეხედვით ანთებით პროცესთან თავის მსგავსების გამო, თითქოს უნდა აძლიერებდეს მას, მაგრამ ეს ასე არ არის. პირიქით, ცხოველურ ბუნებრივ პროცესსა და ავადმყოფობის პროცესთან არსობრივ ნათესაობაში ძევს სწორედ შესაძლებლობა, რომ სამკურნალო გადამუშავებით და სათანადო ჩვენებების შესაბამისი სხვადასხვა დონის განზავებით ორგანიზმს მისი მტკივნეული ანთებითი პროცესიდან რაღაც “გამოვართვათ”. ამრიგად, Apis -ის მეშვეობით შეიძლება დაიძლიოს ლოკალური ანთებითი პროცესი.

 

მინდა მოგახსენოთ, რომ ანთროპოსოფიული სამკურნალო წამლების მოპოვებისას, მათი თერაპიული გამოყენების ცხოველმყოფელობის და ქმედითობის გასარკვევად უპირველეს როლს თამაშობს მცენარის ფორმისა და ნივთიერების წარმომქმნელი პროცესის გამოკვლევა და შემეცნება, მხოლოდ შემდეგში მოსდევს ამას გამოკვლევა და ანალიზი თავად ნივთიერებათა, ანუ მცენარის ან მისი ნაწილის იმ შემადგენელი ნივთიერებებისა, რომლებიც დღევანდელ ფარმაკოლოგიაში განიხილება როგორც წამალთა მოქმედების ერთადერთი საფუძველი.

 

ამრიგად, ანთროპოსოფიული ფარმაცია ემსახურება რაციონალურ მკურნალობას, რომელიც ეყრდნობა კავშირს ადამიანისა ბუნების სამეფოებთან. სამკურნალო საშუალებების მოძიების შემდგომ უნდა მოხდეს ამ საშუალების (მინერალური, მცენარეული, ცხოველური) იმგვარი დამუშავება, რომ მან სრულად შეძლოს გამოავლინოს თავისი სამკურნალო თვისებები. შესაძლებელია შემდეგი ძირითადი ფარმაციული პროცესების გამოყოფა:

1. გამყარებისა და მინერალიზაციის პროცესები (მაგ.: კრისტალიზაცია, გამოშრობა, კოაგულაცია, დალექვა, გაყინვა და ა. შ.)

 

2. გათხევადების პროცესები (მაგ.: გახსნა, სუსპენდირება, გადნობა, კონდენსირება, ინფუნდირება, დიგერირება, მაცერაცია და ა. შ.)

 

3. გააირების პროცესები (მაგ. დისტილირება, აორთქლება, ფერმენტირება, სუბლიმირება და ა. შ.)

 

4. დაწვის პროცესები (მაგ.: დანახშირება, დანაცრება და ა. შ.).

 

ამ ელემენტარულად განსხვავებული ფარმაცევტული პროცესების გამიზნული გამოყენებით საწყისი ბუნებრივი ნივთიერებები სამკურნალო საშუალებად იმგვარად გადამუშავდება, რომ მათ განსაკუთრებული მიმართება უჩნდებათ ადამიანის არსების ცალკეულ წევრებთან (ფიზიკურ სხეულთან, სასიცოცხლო სხეულთან, სამშვინველთან ანუ შეგრძნებად სხეულთან და მე-ორგანიზაციასთან), რადგან არსებობს განსაკუთრებული ურთიერთკავშირი:

ა. გამყარების პროცესსა და ფიზიკურ სხეულს შორის,

ბ. გათხევადების პროცესსა და სასიცოცხლო სხეულს შორის,

გ. გააირების პროცესსა და შეგრძნებად სხეულს შორის,

დ. წვის სითბურ პროცესსა და მე-ორგანიზაციას შორის.

 

ეს ის პროცესებია, რომელთაც თავად ორგანიზმი ახორციელებს სხვადასხვა საკვები ნივთიერებების გადამუშავების დროს, მონელებისა და ნივთიერებათა ცვლის სისტემაში. ამგვარად, ფარმაცევტს შეუძლია გამიზნულად გამოიყენოს ესა თუ ის მეთოდი, რათა საჭირო მიმართულებით წარმართოს სამკურნალო საშუალების ქმედითუნარიანობა.

 

ანთროპოსოფიულ მედიცინაში მიღებულ ფარმაცევტულ მეთოდებს შორის პოტენციერებას განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს. მისი არსი შემდგომში მდგომარეობს: ხდება ნივთიერების საფეხურებრივი განზავება, რომლის დროსაც ნივთიერება, განზავების ხარისხისდა მიხედვით, იცვლის სამკურნალო ქმედების ხასიათს, სიძლიერეს და მიმართებას სხვადასხვა ორგანოთა სისტემების მიმართ. ამ მეთოდის გამოყენება, რომელიც სამუელ ჰანემანმა (1755 - 1843) თავდაპირველად ემპირიული გზით აღმოაჩინა, შესაძლებელია პრინციპში ყველა ნივთიერებისათვის, თუკი იგი წინასწარ სათანადოდ დამუშავდება. პოტენცირებას შეუძლია აამოქმედოს ის “სამკურნალო ძალები”, რომლებიც სამკურნალო ნივთიერებაშია დაფარული.

 

ზემოთჩამოთვლილ ფარმაციულ მეთოდებთან ერთად, პოტენცირების საშუალებით შესაძლებელია სამკურნალო საშუალების ზედმიწევნით იმგვარი დამუშავება, რომ მას ჰქონდეს უნარი, ორგანიზმის განმაკურნებელ ძალთა ფოკუსირება დაზიანებულ ორგანოში ან სისტემაში მოახდინოს.

 

ანთროპოსოფიულ მედიცინაში გამოიყენება დეციმალური განზავებები, ძირითადად D1 -დან D30 -ის ჩათვლით.

D1 - 10%

D2 - 1%

D3 - 0,1%

D4 - 0,01%

D5 - 0,001%

D6 - 0,0001% და ა. შ.

 

ანთროპოსოფიული მედიცინის კონცეფციით და აგრეთვე მედიკამენტების რეალური ქმედებით დაბალი განზავების მედიკამენტები მოქმედებენ ნივთიერებათა ცვლაზე, შუა განზავების რიტმულ და ცირკულაციურ სისტემაზე, ხოლო მაღალი განზავებები ნერვულ-მგრძნობელობით სფეროზე.

 

როგორც ჰომეოპათიური, ასევე ანთროპოსოფიული სამკურნალო საშუალებების ხარისხისა და ნომენკლატურის რეგლამენტაცია მეტად რთულია. ამ პრეპარატების ანალიზის მეთოდები ცალკე მსჯელობის საგანია. განყოფილებაში “ჰომეოპათიური პრეპარატების გამოკვლევის ზოგადი მეთოდები” - თხევადი წამლის ფორმების შემდეგი მაჩვენებელია მოცემული: - სითხის სიმკვრივე, ეთანოლის ექსტრაქტული ნივთიერებების, ცხიმოვანი ზეთების, ალკალოიდების, აღმდგენლების შემცველობა, კაპილარულ - ლუმინესცენტრული ანალიზი და ზოგიერთი სხვა.

 

მონაცემები ანთროპოსოფიული წამლის ფორმების კაპიტალური ანალიზის ადექვატურობის შესახებ მცირერიცხოვანი და წინააღმდეგობრივია. ტრიტურაციაში სამკურნალო საშუალების თანაბარ განაწილებას ლუპის ან მიკროსკოპის საშუალებით განსაზღვრავენ. დაბალ განზავებაში შეიძლება შესაბამისი სამკურნალო საშუალებების შეფერილობა, სუნი და გემო განისაზღვროს. ზოგიერთ შემთხვევაში ტრიტურაციის შესამოწმებლად ზენაჯერი ხსნარებიდან სამკურნალო საშუალებების გამოკრისტალების მეთოდს იყენებენ.

 

ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, მიზანშეწონილად მიგვაჩნია სამეცნიერო კვლევის ჩატარება, რომელიც ჰომეოპათიური და ანთროპოსოფიული პრეპარატების არსენალის გასინჯვის, მისი თანამედროვე ეფექტური საშუალებების გამდიდრებისა და იმპორტულ საშუალებათა სამამულო ანალოგების აღმოჩენისკენ იქნება მიმართული.

 

სტატიის ავტორი: ლია ბუღაძე, ექიმი - პედიატრი

 

ავადმყოფობები ისეთი პროცესებია, რომლებიც დამოუკიდებელნი, კანონზომიერნი არიან, რომლებსაც გარკვეული პერიოდის განმავლობაში ორგანიზმში შეაქვთ თავიანთი საკუთარი ცხოვრება და ადამიანის სასიცოცხლო კავშირები მიჰყავთ კრიზისამდე, საიდანაც ვერ გამოვლენ, თუკი არ გამოავლენენ საკუთარ აქტიურობას და ძალისხმევას. ამ თვალსაზრისით ბავშვთა ყველა დაავადებას აქვს თავისი დასაწყისი, პიკი და დასასრული. დაავადება თავისი საკუთარი, ორგანიზმისათვის უცხო კანონზომიერებით იჭრება ფიზიკურ და მშვინვიერ ცხოვრებაში. დაავადების გადატანის შემდეგ რჩება არსების წევრების სტრუქტურა, რომელნიც სპეციფიკურად შეცვლილია შესაბამისად ავადმყოფობის ხასიათისა. ამით ადამიანი შეიძენს ღრმად არაცნობიერ სხეულებრივ და შედარებით ცნობიერ მშვინვიერ გამოცდილებას. ბავშვი ებრძვის დაავადებას, ისევე, როგორც მშვინვიერ პლანში ებრძვის ის ძნელად შესათვისებელ მედიკამენტს; როდესაც დაავადება ნელ-ნელა უკან იხევს, ეს ნიშნავს „გამარჯვებას“ და გაძლიერებას. როდესაც ოჯახში ერთ-ერთ შვილს რომელიმე „ბატონები“ ესტუმრება, მშობლებს სურთ ხოლმე, რომ იგივე ერთდროულად სხვა ბავშვებსაც დაემართოთ და ამიტომ ავადმყოფი ბავშვის იზოლირებას არ ახდენენ. მიუხედავად მჭიდრო კონტაქტისა, დაავადება მაინც ყველას არ ედება.

 
ისმის მეტად მნიშვნელოვანი კითხვა: რა დამოკიდებულება აქვს ამ დაავადებას კონკრეტული ადამიანის არსებასთან, რატომ დაემართა მას და სხვას არა? რა შესაბამისობა არსებობს დაავადების გამომწვევსა და ავადმყოფობას შორის. რატომ მიმდინარეობდა ერთი დაავადება ერთთან მსუბუქად და მეორესთან მძიმედ ან ერთიდაიმავე პიროვნებასთან, მაგ. წითელა რატომ მიმდინარეობს მძიმედ და ქუნთრუშა მსუბუქად.

 
„ჯანმრთელს“ ვუწოდებთ ადამიანს, რომელსაც აქვს უნარი, დაინტერესდეს და გახსნილად დაუკავშირდეს გარემოს მოვლენებს, იცხოვროს მისი პრობლემებით და შეძლებისდაგვარად ეცადოს გადაჭრას ეს პრობლემები. ამას უპირისპირდება ორი ცრუ ტენდენცია: ერთის მხრივ, ადამიანი სულ უფრო მეტად შორდება გარემოს, იძირება თავის განსჯებში და მიდის დასკვნამდე, რომ ჭეშმარიტება, რომელსაც შეუძლია შეცვალოს სამყარო, შეიძლება მხოლოდ საკუთარ თავში იპოვო. მეორეს მხრივ - ადამიანი მთლიანად ეძლევა გარემოს, უარყოფს საკუთარ თავს და ამით გარემოს აძლევს საშუალებას, ათამაშოს იგი. პირველ შემთხვევაში იკარგება ყველანაირი კავშირი სოციალურ გარემოსთან, მეორე შემთხვევაში კი - განსჯის უნარი და შინაგანი დარწმუნებულობა. „მე“-ს ორი დადებითი თვისება - თავდადება და შინაგანი სიმტკიცე - ასეთ შემთხვევაში წონასწორობას კარგავს. აქედან გამომდინარე, შეგვიძლია ავადმყოფობაზე ვილაპარაკოთ, მაშინ როდესაც „მე“ კარგავს თავის ძირითად უნარს - სიყვარულის უნარს - რომელიც ჯანმრთელობის საწინდარია, კერძოდ, ერთის მხრივ დაინტერესებულად აღიქვას გარემოს მოთხოვნილებები და მეორეს მხრივ, შეიკავოს თავი და სხვა ადამიანებს თავისუფალი ქმედების საშუალება მისცეს.
ასეთი სასიყვარულო დამოკიდებულება გარემოსადმი მშვინვიერი და სხეულებრივი ჯანმრთელობისა და კაცობრიობის განვითარების საწინდარია. ბავშვთა დაავადებების დროს ავადმყოფური სიმპტომები მიმართულია ან გარეთ (დაავადება გამოვლინდება კანზე) ან შიგნით (დაავადება გამოვლინდება სისხლში ან ცალკეულ ორგანოებში).

 
განვიხილოთ ბავშვთა თითოეულ დაავადებისათვის სპეციფიურად დამახასიათებელი ნიშნები, რათა მშობლებმა შეძლონ ექიმის მოსვლამდე სავარაუდო დიაგნოზის დასმა და შესაბამისი მოვლის დაწყება. თითქმის ყველა ბავშვთა დაავადების ინკუბაციური პერიოდი მერყეობს 2-3 კვირიდან 1 თვემდე. გავრცელება ხდება ჰაერ-წვეთოვანი გზით. ქუნთრუშის გარდა, ყველა დაავადება ვირუსული ინფექციაა, ქუნთრუშა გამოწვეულია A ჯგუფის ß ჰემოლიზური სტრეპტოკოკით. ავადმყოფი ინფექციის წყაროდ რჩება მანამ, სანამ ხახის ნაცხში ჰემოლიზური სტრეპტოკოკი ამოითესება. ინფექციის გადატანაში მნიშვნელოვან როლს თამაშობს ბაცილამატარებელი მესამე პირი და საგნები. პროცესი იწყება მწვავე ანგინით, ტკივილით, მაღალი სიცხით, ენა დაფარულია სქელი ნადებით, რომელსაც მკვეთრი წითელი კიდეები აქვს (თეთრი ჟოლოს ენა). ხახის კედლებზე ჩანს წერტილოვანი სიწითლე. 3 დღის შემდეგ ენა ნადებისაგან თავისუფლდება და იღებს ახალი ხორცის ფერს (წითელი ჟოლოს ენა). პარალელურად გამოჩნდება ეგზანთემა (გამონაყარი), რომელიც წერტილოვან, ახლო-ახლო განლაგებულ წითელ ლაქებს წარმოადგენს. ლოყები წითლდება და მხოლოდ ცხვირ-ტუჩის სამკუთხედი რჩება ფერმკრთალი. გართულებები მე-3, მე-4 კვირის შემდეგ შეიძლება განვითარდეს, ძირითადი საშიშროებაა გართულებები თირკმელებისა და გულის მხრივ. ავადმყოფობის მე-3 კვირიდან იწყება ხელისა და ფეხის გულებზე აქერცვლა. იზოლაცია სამი კვირა გრძელდება. თუ გამოიყენება პენიცილინი, კარანტინი 1 კვირამდეც შეიძლება შემცირდეს. კონტაქტში მყოფი ბავშვი 1 კვირა უნდა იყოს იზოლირებული. როგორც ბაქტერიული ინფექცია, ქუნთრუშის დროს რეკომენდირებულია ანტიბიოტიკის გამოყენება, ინფექციის სწრაფი ლიკვიდაციისა და გართულებების თავიდან ასაცილებლად. მაგრამ შეიძლება ანტიბიოტიკის გარეშეც მოვუაროთ ამ „ბატონებს“, თუკი პაციენტის გვერდით „ფხიზელი“ მშობლები არიან და მას ანთროპოსოფიული მედიცინით ორიენტირებული ექიმი კურირებს.

 
წითელასათვის (Morbilli) დამახასიათებელი სადიაგნოსტიკო სიმპტომია კატარალური მოვლენების ფონზე კონიუნქტივიტი, სინათლის შიში და საღეჭი კბილების გასწვრივ ლოყებზე, ჰიპერემიულ ლორწოვანზე პატარა თეთრი ლაქები, გარშემორტყმული წითელი ლაქებით (ფილატოვ-კოპლიკის ლაქები). ამავე დროს მაგარ და რბილ სასაზე ჩნდება ენანთემა - წითელი ლაქები, რომლებიც ხანდახან იღებენ ჰემორაგიულ ხასიათს. ფილატოვ-კოპლიკის ლაქების გაჩენიდან 24-28 საათის შემდეგ ჩნდება ეგზანთემა, რომელიც ორი დღის განმავლობაში ფარავს მთელ სხეულს და გადაიქცევა დიდ, მუქ, წითელ ლაქებად, რომელიც ეზრდება ერთმანეთს და თავისუფალი კანის ნაწილებს ტოვებს კუნძულების სახით. 4-5 დღის შემდეგ გამონაყარი იღებს ღია ყავისფერ შეფერილობას. ეს პიგმენტაცია 2 კვირის შემდეგ იწყებს აქერცვლას მთელ ტანზე განსხვავებით ქუნთრუშისაგან, სადაც აქერცვლა ხელისა და ფეხის გულებზე ხდება. წითურას დროს, გამონაყარამდე რამდენიმე დღით ადრე, მნიშვნელოვნად იზრდება და გასინჯვისას მტკივნეულია კეფის, კისრისა და ყურუკანა ლიმფური კვანძები. პარალელურად შესაძლოა აღინიშნოს ტემპერატურა და კატარალური მოვლენები. გამონაყარი ჩნდება ჯერ სახეზე, თავის თმიანი ნაწილის კანზე და უკვე დღის განმავლობაში ფარავს მთელ კანს. მისი გამონაყარი უფრო პატარაა ვიდრე წითელასი და უფრო დიდია, ვიდრე ქუნთრუშასი. 

 

ჩუტყვავილა (Varisell) აღწევს არა მარტო ღია კარებში, არამედ კედლებშიც და სხვა სართულის ღია ფანჯრებშიც. მთლიანობაში დაავადება მძიმე არ არის. კონტაგიოზურია. ინფექციის წყაროა ინკუბაციის პერიოდის ბოლო დღიდან ავადმყოფის ცხვირ-ხახის ლორწოვანი გარსი და ბუშტუკების შიგთავსი. ბუშტუკების გახმობისა და ქერქების წარმოქმნის პერიოდში კონტაგიოზურობა უკვე წყდება და რჩება მყარი იმუნიტეტი. გამონაყარი იწყება სახეზე, თავის თმიან ნაწილზე და ცოტა ხანში მთლიან სხეულს ფარავს. კანზე შეიძლება დავაკვირდეთ ჩუტყვავილას გამონაყარის განვითარების ყველა სტადიას: როზეოლები, გამჭვირვალე სითხიანი ბუშტუკები, მუქი შიგთავსის ბუშტუკები, ხმობადაწყებული და ქერქით დაფარული ბუშტუკები. გამონაყარს ხშირად ახლავს ქავილი, რის გამოც ბავშვები წუხდებიან და ადგილს ვერ პოულობენ.

 
ყივანახველას (Pertusis) ინფექციის წყაროა ავადმყოფი ადამიანი კატარალურ სტადიაში. კონტაგიოზურობა 8 კვირამდე ნარჩუნდება. ყივანახველას დროს მნიშვნელოვანი ცვლილებები ხდება ბრონქების ეპითელიუმში. დაავადების მიმდინარეობა იყოფა სამ პერიოდად -კატარალურ, სპაზმურ და რეკონვალესცენციის. ყოველი მათგანი დაახლოებით ორ კვირას გრძელდება. ყივანახველას ახასიათებს ტიპიური ხველა წაკივლებით. თავდაპირველად არის ღრმა ჩასუნთქვა, რომელსაც თან სდევს „ხველასტოკატო“, სახმო ნაპრალის სპაზმის შეწყვეტის შემდეგ ისმის ღრმა ჩასუნთქვა სტვენით. ცოტა ხნის შემდეგ ხველა განახლდება (რეპრიზი). ბავშვი შეტევის დროს ხდება ციანოზური და ხშირად ხველება ღებინებით მთავრდება. შეტევის სიხშირე დაავადების სიმძიმეზეა დამოკიდებული: დღე-ღამეში 8-10-დან 40-50-მდე. ბავშვი ჭირვეული და გატანჯული ხდება. მას ტიპიური სახე აქვს: დასიებული ქუთუთოები, კონიუნქტივიტი, შესიებული სახე, ხველების დროს შეიძლება ცხვირიდან სისხლდენა განვითარდეს. შეტევის დროს, ენის ხახუნის შედეგად, ქვედა საჭრელ კბილებთან ენაზე ჩნდება პატარა წყლული, რომელსაც დიაგნოსტიკური მნიშვნელობა აქვს. მიუხედავად ძლიერი ხველებისა, გაურთულებელი პროცესი მიმდინარეობს ტემპერატურის გარეშე და ფილტვების მხრივ პათოლოგია არ აღინიშნება.

 
სამდღიანი ცხელება - ყველაზე მსუბუქი ბავშვთა დაავადებაა. დაავადება იწყება სპონტანურად. ყველანაირი მიზეზის არ არსებობის დროს ტემპერატურა იწევს 390 ჩ-მდე და სამი დღე გრძელდება. სამი დღის შემდეგ შეიძლება მსუბუქი, წითურის მაგვარი გამონაყარი გამოჩნდეს, რომელიც 1-3 დღეში უკვალოდ ქრება და ბავშვი პრაქტიკულად ჯანმრთელია.

 
შვიდ წლამდე ასაკში ბავშვის ფიზიკური სხეული არის მისი მშობლების სხეულების მოდელი. ამ პერიოდში ქმედითია მემკვიდრეობითი ნიშან-თვისებები. შვიდი წლის ასაკის ბავშვში ფუნქციონირებას იწყებს მისი ინდივიდუალური სხეული, რომელიც მკაცრად აძევებს მოდელს. სარძევე კბილებიც მოდელის ერთ-ერთი გამოხატულებაა. როგორც მას აძევებს ძირითადი, ინდივიდუალური კბილები ორგანიზმიდან, ასევე მთლიანობაში მოდელის ორგანიზმის თითოეულ უჯრედს სასტიკად ექცევა და აძევებს ინდივიდუალური ადამიანი. ე.ი. თავისუფლად შეიძლება ვთქვათ, რომ მიწიერ მოდელსა და ინდივიდუალურ ორგანიზმს შორის მიმდინარეობს ბრძოლა. თუკი ამ ბრძოლაში უპირატესობას იღებს მოდელი, ამის გამოხატულებაა წითელა. მაგრამ თუკი ამ მიწიერ მოდელში შემოსული ინდივიდუალური ადამიანი, შინაგანი ადამიანი იღებს უპირატესობას, ცდილობს დაანგრიოს იგი და ამბობს - „მე მინდა განვთავისუფლდე ამ ფორმიდან“, მაშინ სახეზეა ქუნთრუშა. ჩემი პრაქტიკიდან თავისუფლად შემიძლია ვთქვა, რომ ბავშვებს წითელა უფრო ხშირად ემართებათ 3-4 წლის ასაკში, როდესაც აქტიურია მოდელი, ხოლო ქუნთრუშა 7-8 წლის ასაკში, როდესაც შინაგანი, მეორე ადამიანი აქტიურდება და მოდელს აძევებს ბავშვის არსებიდან.